Helaas, op Curaçao vertrouwen Yu di Korsou niet en PAR- politici wensen zich niet te verlagen tot het wel erg lage niveau van het gewone volk. Terwijl de PAR- minister president nog een zwakke en vergeefse poging deed met een algemene oproep om de Slotverklaring toch vooral breed te steunen, waren het vooral de adviseurs in haar directe omgeving die te arrogant waren om de Slotverklaring nog eens uit te leggen in de buurthuizen, op de scholen en via de radio en televisie.

De Slotverklaring, met grote waarde voor nu en de toekomst, niet alleen wegens de vele miljarden gift voor schuldensanering, maar ook vooral het vertrouwen van investeerders, banken en, last but not least, het voortbestaan van de RECHTSTAAT, werd voor het volk een waardeloos vod papier, in elkaar geflanst tijdens een onderonsje van Nederlandse en PAR-Curacaose intellectuelen. In plaats het een en ander te prijzen als van een mijlpaal van rede, redelijkheid en ontwikkelingssamenwerking, aarzelde het niet-geïnformeerde volk niet, met hun weinig verstandige vertegenwoordigers, het te betitelen als een ‘Acte van Hoogverraad!'

Verwijten, scheldpartijen en oorlogskreten waren niet van de lucht, en terecht! Maar het feit staat voor nu en altijd: de PAR mist het vermogen en de bereidheid te communiceren met het volk.

Het was niet de eerste maal. Minister president Etienne Ys verdiende ook al niet de hoofdprijs voor communicatie. Hij gaf er de voorkeur aan Curaçao te storten in een ongekende depressie in 2003, toen de eilandsraadverkiezingsuitslag maar doorvertaalt moest worden in de landsregeringsamenstelling. Donkere jaren met golven van misdaad, corruptie en economische stagnatie waren het gevolg. Toen het tij keerde in 2005, restte nog slechts een korte periode van puinruimen voor zijn PAR-bewind.

Als Macamba vraag ik me af waarom het zo schort aan communicatie tussen de Yu di Korsou-ers; tussen de intellectuele en elitaire dames en heren en de rest van de Curaçaose bevolking.

Een gevangenisboef -FOL-lid gaf een antwoord: “ de PAR-leden zijn allemaal Macamba-pretu.” Met andere woorden; je kunt de Macambas niet vertrouwen en hun PAR-collaborateurs nog minder.

PNP-Sus de Lanooy op haar beurt meende dat er maar een diepgaand onderzoek moest komen naar de psychologische achtergronden van dit wantrouwen, immers, aldus de minister, ” de slavernij ligt al weer 200 jaar achter ons, en we moeten nu door.”

Waarom er nog een onderzoek moet komen terwijl de minister het antwoord zelf al aangeeft, werd niet duidelijk. Vanaf de andere kant van de wereld denk ik te weten waar het aan schort.

De Curaçaose samenleving is een sterk verdeelde; een, zonder solidariteit van enige aard of soort, en sterk gepolariseerd door welvaartverschillen, rijk en arm. Curacaose strotvloeden van problemen van drugs en misdaad, gebrekkig onderwijs en werkeloosheid, wanbeleid en ondeugdelijk bestuur vinden allen hun oorsprong in het fundamentele gebrek aan respect voor elkaar, gebrek aan sociale solidariteit, gemis aan saamhorigheid en de totale afwezigheid van eensgezindheid.

“Curaçaoënaars houden niet (meer) van zichzelf, niet van elkaar en niet van hun eiland,” was onlangs de samenvatting van een toonaangevende Antilliaan schrijver tijdens een voordracht in Nederland.

Totaal gebrek aan charismatisch leiderschap, die in staat zou moeten zijn om de kloven tussen de bevolkingsgroepen te overbruggen, maakte de ramp van de afgelopen jaren nog groter. Anthony Godett viel ten slachtoffer aan zijn corruptie en misdaad, Charles Cooper ontpopte zich als een racist met sterke fascistische trekjes, Nelson Pierre, een opportunistische schreeuwer, en Errol Cova, een landverrader. Wijze en bedreven politici als Ys, waren te elitair om de massa te leiden. Leiderschap, samen met solidariteit en respect voor elkaar, kunnen de job klaren. Singapore is het grote voorbeeld.

Nu de PAR een RAMP is gebleken en de FOL, MAN, NLP en PLKP hun beurt hebben verknald, is het nu misschien de beurt aan Nelso Navarro van Forsa.......????????????

Jacob Gelt Dekker,
New Delhi, India