| By Jacob Gelt Dekker


Michael O'Leary, luchtvaartprijsvechter Ryanair's topman, stelde al op 21 juli 2004 in een interview in Die Zeit, dat spoedig tickets helemaal niets meer zullen kosten.

Van Amsterdam kun je nu al voor Euro 18, - naar Nice, en Euro 35, - naar de zonnekust van Turkije, echter voor de Antillen moet nog altijd een stevige prijs betaald worden. Een businessclass retourticket Amsterdam-Curacao met KLM kan u nog wel eens op Euro 5099 komen.

Een ieder weet dat tarieven in de luchtvaart voor de consument een grote

ondoorzichtige soep is, waarbij menige luchtvaartklant verzucht, ‘de dieven pakken wat ze krijgen kunnen.''

RMNO ( Duurzame ontwikkeling van Toerisme advies A.07 ( 2006)) stelde:

“….Tekenend .. is een dilemma waarin een aantal Caribische eilanden, touroperators en luchtvaartmaatschappijen elkaar gevangen houden. De CTO

( Caraïbien Tourist Organisation) verwijt de touroperators toeristische capaciteit onvoldoende te benutten. Op hun beurt legden de toeroperators weer de schuld bij de luchtvaartmaatschappijen, die onvoldoende bestemmingen in het Caribische gebied hebben en daarnaast ook onvoldoende vliegtuigstoelen ter beschikking stellen en als zij extra capaciteit hebben, die capaciteit tegen veel te hoge prijzen verkopen, gegeven de grote prijselasticiteit van vakantiereizen in het algemeen en naar het Caribische gebied in het bijzonder . De luchtvaartmaatschappijen stellen op hun beurt dat zij niet van plan zijn verliesgevend te werken( Roel in 't Veld).”

Prijzen worden gevormd door de markt van vraag en aanbod, niet door kostprijs, zoals menig verdwaalde politicus denkt. Onbarmhartige prijsoorlogen hebben al menige luchtvaartmaatschappij tot faillissement en liquidatie gedwongen. Toch is er veel te zeggen voor O'Leary's stelling, immers aldus de guru “ krijgen wij ( in dit geval de economie van Curaçao) dan inkomsten van hotels, waarnaar we onze gasten brengen, uit autoverhuur en van de luchthavens, die blij zijn dat we daar landen.”

Curaçaose toeristenindustrie heeft voor het eiland de fatale fout gemaakt om luchtvaart tarieven hoog te laten en klanten te lokken met discount hotelkamers. Zelfs Hilton and Marriott prezen hun kamers aan voor minder dan US $ 80 per dag tijdens het laagseizoen. Een groot deel van de 'reserveringswaarde' ( het totale bedrag dat de toerist over heeft voor zijn vakantie), belandt dan ook in de zakken van de buitenlandse luchtvaartmaatschappijen en niet in de economie van de Antilliaanse eilanden. Dat is een niet gewenst effect.

De eilanden willen geld in hun economie en het is daarom beter bijna-gratis tickets in combinatie met dure hotelkamers te hebben. Tegenover de dure hotelkamers moet natuurlijk wel kwaliteit staan. Dit kan heel goed zoals Frans St. Maarten en Antigua bewezen hebben.

Nodig is een professioneel economisch-toerisme beleid van de lokale overheden. De verantwoordelijke ministers en gedeputeerden dienen overeenkomsten met de luchtvaartmaatschappijen te maken voor deze bijna-gratis tickets gesteund door een garantiefonds dat de vluchten kostendekkend maakt. Dit, en niet misplaatst nationalisme, is een goede rede voor het bestaan van een Curaçaose luchtvaartmaatschappij. Clifton Walle, CTDB directeur, benadrukte recent nog eens dat politici helaas geen verstand hebben van luchtvaart, routes of toeristische ontwikkelingsmechanismen, en dat hun bemoeienis slechts heeft geleid tot een waar ‘Caribische luchtvaart drama.' Curaçaose politici spannen met drie failliete nationale luchtvaartmaatschappijen de kroon van incompetentie, aldus Walle.

Een eenvoudig rekenvoorbeeld laat het voordeel zien van het gratis-ticket-instrument.

Wetlease prijs voor een 300-passagiers vliegtuig is ongeveer US $ 5000 per uur. Een vlucht Amsterdam- Curaçao kost dus ongeveer US $ 50,000 of te wel per passagiersstoel US $ 165. Stel de passagier betaalt US $ 65 en het fonds US $ 100 per route, of US $ 200 voor een retour. De toerist blijft een week en betaalt voor zijn hotel US $ 180, in plaats van de US $ 80 die hij nu betaalt, dus extra op het eiland uitgegeven door de toerist

US $ 600. Netto blijft er dus over voor de lokale economie US $ 600. Indien de economie dus US $ 200 uitgeeft kan het US $ 600 verdienen.

Het lijkt ''too good to be true'', echter het is precies op deze wijze dat de toeristenindustrie in Turkije binnen 15 jaar gegroeid is van minder dan 1 miljoen

(1990) tot 17,5 miljoen ( 2004) bezoekers, met een jaaropbrengst van US $ 12 miljard. Jamaica deed iets dergelijks door Air Jamaica's verlies van US $ 136 miljoen te subsidiëren met US $ 85 miljoen, die ze geheel uit toeristenbelasting van de dure hotelkamers terugverdienden.

De vraag is nu, kan de lokale politiek en economie van Curaçao een dergelijk zeer stimulerend systeem opzetten en de enorme groeivruchten ervan plukken? Volgens Walle bestaan politici en toeristische bedrijfsleven op Curaçao slechts uit idioten, geleid door duistere politieke motieven.

In mijn vorige column wees ik ook op het ontbreken van de juiste randvoorwaarden op de Antillen om de luchtvaart- en toeristenindustrie van voldoende groei te verzekeren. Vooral mijn opmerkingen over het gebrek aan deugdelijk bestuur en kundige, niet corrupte, bestuurders schoot menig politicus in het verkeerde keelsgat. Heftig emotioneel gekakel brak los, en menig volksmenner ontpopte zich als felle racist en fascist die openbare discussie slechts wenst te belonen met verbanning, boycot en uitsluiting van de dissident.

Blijkbaar paste de aangeboden schoen deze lieden zeer goed en hadden ze met mijn confrontatie een levensgroot probleem waarop ze niet anders dan met hun scheldpartijen konden reageren, zichzelf eens en voor altijd diskwalificerend voor een gezonde democratie.

Ondanks al het onnozele gekakel van deze niet door enige rechtskennis gehinderde verontwaardigde volksmenners kwam er geen verandering in het ondeugdelijke bestuur. Curaçao maakte haar vierde bestuurwisseling door binnen een jaar, en het amateurisme van bestuurders is gebleken niet eens op het niveau van studenten stageairs te zijn. Ook het gevoel voor veiligheid werd weer verder ondermijnd door meer wrede moorden en demonstrerende, in plaats van patrouillerende agenten.

Helaas, de bittere waarheid is, dat er geen deugdelijke leiding van de overheid in de toeristeneconomie bestaat, dat terwijl Curaçao een rijke oogst aan home grown intellectuelen en zeer kundige en ervaren bestuurders heeft; helaas komen zij bijna nooit echt aan zet.

Het opzetten van een luchtvaartfonds zoals ik voorstelde en daarmee een dramatische groei van de economie, heeft alleen kans als de toeristenorganisaties, zoals de CHATA

(Curaçao Hotel and Toerist Association) en CTDB ( Curaçao Tourist Development Board), hiertoe gedelegeerd en gemachtigd zouden worden met alle nodige financiële garanties.

In het verleden is iets dergelijks ook gedaan voor bijvoorbeeld de rechtstreekse vluchten van Continental vanuit New York naar Curaçao.

Een route-development-fund kan dus wel. Een eensgezinde, gemeenschappelijke grootschalige aanpak, door de hele industrie, particulieren en overheid is voorwaarde . Als niet alle neuzen in dezelfde richting staan, werkt het niet.

Het is van harte te hopen dat de komende verkiezingen en de verandering van het staatsbestel een radicale grote schoonmaak zal houden onder incompetente opportunistische en populistische politici en ambtenaren, die Curaçao al weer tientallen jaren in hun alles vernietigende wurggreep gevangen hebben gehouden.

Jacob Gelt Dekker