Armoede nooit serieus genomen door politiek

                                                                                                                                                                      Bron: Amigoe

WILLEMSTAD — Is de armoede in de Antillen ooit serieus aangepakt? Nee, zegt Hayes Nicholls, die reeds achttien jaar geleden de noodklok luidde. Toen begon hij met warme maaltijden op het Kolegio Dodo Palm in Seru Fortuna, omdat veel kinderen thuis te weinig eten kregen. En op een lege maag, kun je niet leren.

“Ook vanavond zijn diverse kinderen naar bed gegaan zonder te eten, liggen velen op de grond en worden velen gebeten door muggen en muskieten omdat er geen elektriciteit is voor de fan. Vandaar dat moeders hun dochters van dertien, veertien of vijftien jaar een relatie laten hebben met veel oudere mannen, omdat zij de elektriciteitsrekening betalen”, zei Nicholls tijdens een lezing over armoedebestrijding die maandag was georganiseerd door de Antilliaanse Medefinancieringsorganisatie.

Tot onbegrip van Voogdijambtenaren, kan Nicholls deze moeders wel begrijpen. Want zonder elektriciteit in de tropen, dat is bijna onmenselijk. Het verbetert je levensstandaard met rasse schreden. “Maar het is makkelijk om aan de kant te staan en te oordelen, terwijl men in villa’s woont en de kinderen naar peperdure privéscholen stuurt. De verhouding is totaal zoek.”

Op veel scholen is de armoede onder de kinderen zichtbaar. Toen Nicholls begon met de warme maaltijden, maande de toenmalige gedeputeerden van Onderwijs en Sociale Zaken hem tot voorzichtigheid, omdat het de goede naam van het eiland zou kunnen aantasten. Bij de serviceclubs kreeg hij nul op rekest. Maar met hulp van de Kamer van Koophandel en de Amerikaanse consul Woertsz kon hij toch beginnen. Een heel verschil met de politieke initiatieven van de laatste jaren, die steeds weer stagneren. “Soms krijg je het gevoel dat men niet serieus bezig is. Armoede bestrijd je niet met ad hoc beslissingen. Je hebt politici en mensen nodig die beslissingen durven nemen en die ook de situatie in de wijken kennen.”

STILLE HULP

Om armoede structureel te bestrijden moet het onderwijs toegankelijk worden voor iedereen. Het voortgezet onderwijs op het eiland is te duur voor kinderen in achterstandswijken, waardoor er veel drop-outs zijn. Nicholls zoekt vaak sponsors voor ‘zijn’ kinderen die uniformen, school- en boekengeld betalen. “We schoppen vaak tegen Europese Nederlanders aan, maar zij geven, in stilte, vaak de meeste hulp”, ervaart Nicholls, die kleding- en schoenenprojecten noemt. Hij vindt ook dat er meer arbeidsgericht onderwijs moet komen voor vroegtijdige schoolverlaters. “De leerplichtwet heeft nóóit gefunctioneerd, want er is niemand om te controleren! En er moet opvang in de wijken komen, want te veel ouderlijke taken komen nu op de schouders van broertjes of zusjes van nauwelijks acht jaar.” Het fenomeen van de halfjaarcontracten, zoals bij supermarkten, moet ook verdwijnen, omdat men elke keer in onzekerheid verkeert.

Hij kijkt nauwelijks naar de vele, theoretische rapporten over armoedebestrijding die door dure consultants achter hun bureau zijn opgesteld. “In de periode januari tot nu hebben we, met behulp van sponsors als Riet Rozendal van Ayudo Social, 63 gezinnen kunnen voorzien van tweedehands kasten en bedden. Gezinnen die op de grond sliepen en hun kleding in vuilniszakken bewaarden. We hebben twaalf mensen van onder de boom de kans gegeven om hun rijbewijs te halen, zodat ze aan de slag konden. Amfo is al een keer gestopt, maar dat mag niet meer gebeuren. Ze kan baanbrekend werk verrichten in de armoedebestrijding.