Help!!! Ik zit in een identiteitscrisis. Dit begon enkele weken geleden toen minister Vogelaar aangaf dat in de toekomst Nederland een christelijke-joodse-islamitische cultuur en traditie zal kennen. Ik begon mij zorgen te maken. Waar val ik nu als niet gelovige onder? Of ben ik nu een afvallige die in de toekomst moet vrezen om zijn Nederlandse nationaliteit kwijt te raken en met pek en veren over de landsgrens te worden gezet?

De afgelopen week is de discussie rondom de Nederlandse identiteit weer opgelaaid. Aanleiding vormden de toespraak van Maxima bij de presentatie van een rapport van de WRR en het nieuwe stukje proza van de heren Wilders en Jami. Wat dat betreft blijven integratie, de islam en onze eigen identiteit onderwerpen waar de discussie voorlopig nog wel even over zal blijven voortduren. In haar toespraak gaf Maxima haar visie op de Nederlandse identiteit. Dat bracht mij als gevolg van mijn eerdere identiteitscrisis ook op de vraag wat is nu eigenlijk mijn eigen identiteit en is dat dan ook de Nederlandse identiteit? Ben ik nu Haaglander, Hollander, Nederlander, Europeaan, wereldburger of slecht een nietig schepsel in het grote Universum? En moet ik hier wel tussen kiezen? Volgens mij ben ik dit namelijk allemaal. Ik mag wel oppassen dat ik niet schizofreen word met al deze identiteiten in mij verenigd. Wat dat betreft gaf Maxima in haar toespraak het volgens mij ook juist weer. Ze wist het debat betreffende DE Nederlandse identiteit mijns inziens in de juiste context te plaatsen door het volgende daarover te zeggen: ” Ik hoop dat het rapport van de WRR aanleiding zal zijn tot een open discussie zonder generalisaties over het thema ‘identificatie met Nederland’. Dat zal niet meevallen. We vervallen gemakkelijk in zwart-wit denken. Maar daarmee doen we ons en anderen te kort. Mensen hebben altijd méér dimensies. Mensen veranderen ook. Dat is wat mensen zo bijzonder maakt: het vermogen zich te ontwikkelen. Het is niet ‘of, of’. Maar ‘en, en’. Dat maakt de discussie over identiteit niet gemakkelijker. Maar wel veel interessanter.”

Als het gaat over de identiteit moet je de mens centraal plaatsen en niet het stukje grond op deze wereldbol waar hij of zij op dat moment verblijft. Ik hou van reizen en ik hou van culturen. Welk land ik ook heb bezocht , nooit heb ik mij daar een vreemde gevoeld. Dat ik dit leuk vind om te doen is niet vreemd. In een ver verleden trokken de Nederlanders er immers op uit om de wereld te ontdekken (en gelijk maar te domineren en te veroveren). Wij zijn niet voor niets het volk dat zo’n beetje het langst actief is geweest in de slavenhandel en hierbij de hele wereld onze identiteit hebben laten zien. Nu bieden successen uit het verleden geen garantie voor de toekomst. De wereld is veranderd, onze identiteit is veranderd. Immers, wat toentertijd succesvol was, daar hebben we nu onze excuses voor aangeboden (en terecht). Je kunt wel leren uit het verleden en zo het heden beter tegemoet treden. Is dit niet een belangrijk deel van je identiteit? Dat deze niet vaststaat maar steeds verandert. Verandert door je omgeving en door je eigen ontwikkeling? HELP. Ik zit in een constante identiteitscrisis als ik niet oppas. Zijn er dan wel pijlers waar je je identiteit los van kunt zien maar die wel richting geven aan het verwerven van een plek in de Nederlandse samenleving?

Los van het identiteitsvraagstuk is het belangrijk om tradities die de Nederlandse samenleving vormen in stand te houden. Koninginnedag, het Koningshuis, de dodenherdenking, paaseieren zoeken en een Sinterklaas met zwarte pieten zijn belangrijke pijlers van onze Nederlandse samenleving. Het zijn tradities die nieuwkomers richting kunnen bieden en houvast kunnen geven bij het verwerven van een plek in onze samenleving. Wellicht komen zij dan ook in een Nederlandse identiteitscrisis. Dit lijkt mij het toppunt van inburgering.