Jacob Gelt Dekker: Kan toerisme groeien met Uzi-machinegeweren?

                                                                                                              Datum: 28 Oktober 2007

Op 3 september hield de politie op Curaçao twee jongens van 18 en 19 aan. In hun auto werden een Uzi- machinegeweer met amunitie, een shotgun met dumdumkogels, maskers en mobiele telefoons aangetroffen. De pers meldde dat de politie meent dat met deze aanhouding een groot aantal gewapende roofovervallen opgelost zullen worden. Echter voor het plegen van een roofoverval heeft men geen Uzi-machinegeweer of een shotgun met dumdum kogels nodig.

Deze wapens getuigen van moordlust, en wel zeer bloeddorstige moordlust. Een Uzi machinegeweer kan binnen een halve minuut bijna 100 kogels afvuren. Dumdumkogels hebben een holle tip waardoor ze bij inslag in het lichaam een zeer grote gapende wond veroorzaken. Ze zijn zelfs voor oorlogsgebruik door de Conventie van Geneve verboden. Voor een roofoverval zijn deze wapens volledig ongeschikt. Het zijn moordwapens van het ergste soort. Alles duidt erop dat de jongens meer in de zin hadden dan een roofoverval.

Wat bezielt deze jongemannen? Wat hebben ze gedacht? Wat heeft ze tot deze waanzin gebracht? Dit soort wapens zijn niet zomaar legaal of illegaal te koop op de hoek van de straat. Uitvoerig onderzoek en planning, zoeken naar de juiste wapenhandelcontacten, clandestiene aanschaf, geldtransacties, smokkel, vervoer en aflevering moeten georganiseerd worden en dat vereist een uitgebreid team van medeplichtigen. Zijn al deze medeplichtigen, die blijkbaar hun medewerking hebben werleend, ook zo moordzuchtig en/of totaal gewetenloos?

De Uzi-Dumdum-arrestatie markeert in alle opzichten een nieuwe zeer ernstige ontwikkeling in de gemeenschap van Curaçao, de ontwikkeling van terrorisme! De toeristenindustrie heeft, na jaren van een kwijnend bestaan, haar markt dit jaar zien groeien met 10-15 procent, dankzij de goedkope dollar of de gemeenschappelijke wervingsinspanningen, wie zal het zeggen. Succes heeft nu eenmaal vele vaders. Vliegtuigen zitten vol, hotels breiden uit en nieuwkomers in de markt laat men enthousiast toe. Gelukking voor de nog wankele luchtvaartmaatschappijtjes van de Antillen, gelukkig voor de internationale maatschappijen die het aandurfden een route op de Antillen te vliegen.

Gelukkig voor de werkgelegenheid en de welvaart. Maar is de gemeenschap klaar, als gastvrij eiland, deze stroom toeristen te ontvangen en veiligheid te bieden? Is de bevolking bereid haar maatschappelijke verantwoordelijkheid te dragen, zelfs als het om terrorisme van eigen bodem gaat? Veel is er veranderd sinds Emily de Jong de moed heeft gehad het Slotaccoord met Den Haag goedgekeurd te krijgen. Plotseling lijkt er een andere wind te waaien. De economie trekt wat aan en toont voor het eerst in tien jaar groei. Emily en een paar van haar getrouwen hebben hun standbeeld in de Antilliaanse geschiedenis dan ook dubbel en dwars verdiend. Maar vele politici blijven ook vandaag nog hun gebrek aan werkelijkheidszin demonstreren en leven nog steeds in hun droomwereld van grootheidswaanzin.

Zo hebben de dromers steevast ontkend dat de cijfers van geweldadige misdaad op Curaçao en St. Maarten alle records breken. Historische bespiegelingen, veelal omlijst met halfzachte zweverige poëzie, moet de gemeenschap leiden tot een verheven gedachtengang, en binnen- en buitenland koest houden of in slaap sussen. Menig politicus en ambtenaar brengt zijn dagtaak door met het schrijven van ontkennings e-mails naar een ieder die in de pers gewag maakt van de schrikbarende misdaadontwikkeling onder Antillianen en op de Antillen.

“Alles wat u zegt is gelogen of zwaar overdreven”, klinkt het refrein, afgewisseld met scheldpartijen, laster, roddel en kletspraat, immers de boodschappers moet het zwijgen worden opgelegd. Een op stapel staande Mediawet voorziet zelfs in een beginnende censuur die de waarschuwers voorgoed de mond moet snoeren; lang leve het neo-facisme op de Antillen! Zijn deze politici, deze beschermers van georganiseerde misdaad in hun oneindige onbenulligheid wellicht zelf direkte belanghebbenden, heeft menigeen zich keer op keer afgevraagd.

Jeugd, die Uzi- machinegeweren en shotguns met dumdum kogels koopt, bedreigt rechtstreeks de toeristische ontwikkeling van de economie, welvaart en welzijn van de gemeenschap. Zoals een fabrikant garant blijft voor zijn producten en op die garantie aangesproken kan worden, zo blijft een samenleving verantwoordelijk voor de mensen die het produceert, zelfs als dat levensgevaarlijke misdadigers of terroristen zijn. De hele Curaçaose samenleving draagt de verantwoordelijkheid voor deze ontspoorde jeugd, deze terroristen van eigen bodem.

Waar zijn de Antilliaanse leiders, de morele en geestelijke leiders? Waarom zwijgen ze in alle talen? Waarom steekt men alweer de kop in het zand alsof er in het verleden nog niet voldoende leergeld is betaald?

Duizenden jongeren hebben zich onttrokken aan alle vormen van onderwijs en deelneming aan de geregelde samenleving, aldus de rapporten van Rede Sosial, het Sociaal Vangnet van de Antilliaanse overheid. De dienst doet wat ze kan met zeer beperkte middelen, en verdient ons grootste respect. Maar wat doen de ouders? Wat doet de familie, de buurman, de vriend, de schoolmeester, het buurthuis, de barrio, de politieke partij, de voetbalvereniging, de kerk, kortom: wat doet de hele samenleving? Good governance en welvaart begint immer in het gezin, thuis en laat zich niet afschuiven naar onverantwoordelijke dromers-politici!

Jacob Gelt Dekker