Gescheurd geel en witgestreept canvas ratelde rattelde tegen tentstokken. Verschrikte woestijnkatten vluchtten, maar roofvogels zetten onverstoord hun bedrijvigheden voort, toen ik binnenliep.

Op 22 April 1998, tien jaar geleden vandaag, doolde ik door de resten van het tentenkamp van Sjah Shah Mohammad Reza Palavi, gebouwd in 1971, aan de voet van de koningstad Persepolis in zuid west Iran, ter gelegenheid van de viering van 2,500 jaar, sinds Koning Cyrus II de Grote, zijn Archaemidische dynastie vestigde.

Alle koningshoofden ter wereld waren komen opdraven, uitgedorst, als op een carnavalsfeest,in hun rijkste en meest blinkende gala-uniformen, vol schitterende onderscheidingen, kleurrijke sjerpen, degens en Commandeurskruizen, om, tete-a-tete en al wandelend, geroosterde pauwenborstjes, verlekkerd met Perzisch rijkste dadels en olijven, op te peuzelen. Alles was overgoten met exclusieve kruidig geurende wijnen, uit de Shirazbergen. Nederland werd vertegenwoordig door Prins Bernhard, in zijn groot galauniform als Inspecteur der Nederlandse Strijdkrachten.

Keizerin Farah Dibah Palavi had alle ruines van het eens zo machtige Persepolis, steentje voor steentje, allerzorgvuldigst laten copieren in een driedelig gedenkboek, dat helaas ook de gedenksteen werd van de ondergang van de monarchie van Perzie. Alexander de Grote had de stad platgebrand in 330 voor Chr. nadat hij zijn respect had getoond door een bezoek aan het graf van Cyrus de Grote, een paar kilometer van de ruines.

Het leek me een passende plek om mijn verjaardag, mijn Abraham te vieren, al was het slechts met woestijnkatten en roofvogels. Van Afganistan naar Pakistan en dan steeds maar verder westwaarts, had ik het land doorkruisd met bussen, taxis en een enkele keer, een kameel of een vrachtwagen.

Waar ik ook kwam, Iran stond bol van verwachtingen. Jeugd en ouderen trachtten me te overtuigen dat de liberalisering van de Islamitische revolutie voor de deur stond. Vroege peilingen van een aanstaande verkiezing hadden het uitgewezen. Het De Rijk van de Mullahs, die alle aardse schoonheid wensten te verbannen, als zijnde zondige en onnodige zinneprikkelingen, zou spoedig ten einde zijn. Slechts een paar dagen na mijn bezoek aan ,moest ik in alle spoed de wijk nemen naar Istanbul; de druk van de Revolutionaire Garde was te groot geworden en een bevriende hoteldirecteur bezorgde me middenin de nacht aan een toestel van Swissair dat onverwacht een tankstop maakte in Teheran.

Vandaag zijn we tien jaar verder. Alle optimisme over een Iranese verlichting is verbleekt. De verschrikkingen van de Mullahs waren nog maar kinderlijk voorspel vergeleken bij het Taliban geweld in Afganistan, de wreedheden van Saddam Hussein in Irak, en het terrorisme van de Jemeniet, Osamen bin Laden.

De oorlog van Islam tegen het Westen is dagelijks in volle gang, ondanks ontkenningen en huichelachtigheid van politici. Terwijl een groot deel van de wereldbevolking krepeert in bittere armoede, verbrast de andere helft haar welvaart aan onzinnige godsdienstoorlogen.

Waar zijn liefde en verdraagzaamheid gebleven? Niet zo somber!!! Een schraal zonnetje schijnt op de Keizersgracht, onverstoorbaar onverschillig alle menselijke dwaasheden. Vandaag ben ik 60. HAhppy Birthday dear Jacob, happy birthday to you………!!!!!!!!!!.

Jacob Gelt Dekker