Met Aphelion staat de aarde het verst van de zon af; het valt samen met 4 juli.  De Nederlandse politieke regeringskliek beleeft ook haar Aphelion vandaag; ze staan het verst van het volk af.   Den Haag viert met keurige diplomatieke ingetogenheid de Amerikaanse onafhankelijkheiddag op het groene achtergrasveld van de ambassadeurs residentie. Politieke gevallen kopstukken bijeen gedrongen in kringetjes lijken schuchter de laatste koekkruimels te verdelen.

"Onze instituten gaan verder dan een  verkiezingsdagje," mompelde een demissionair grijs pak een beetje smalend en keek mij  achterdochtig aan. De  fluisterende heelmeesters hadden  nog geen dag eerder pussende wonden achtergelaten in het parlement., Loyaliteit onder  oud leden van het  Leids Studenten Corps ging weer eens mijlen verder dan  de schaamte over een   totaal falende  directeur van de Nederlandse Bank . "Ons past momenteel ootmoedigheid,”voegde de demis daar zalvend aan toe, alsof hij mijn gedachten kon lezen en vervolgde zijn relaas met enige uitleg.  

 "In de jaren '70 wisten we het zeer zeker: afhankelijkheid, dependista, was de oorzaak van alle armoede en ellende in de wereld.  Het opheffen van de afhankelijkheid van het proletariaat  door de   macht over  kapitaalgoederen aan hen over te dragen  zou het einde betekenen van wereldwijde armoede en ellende, zelfs  als  daartoe een hele bevolkingsklasse moest worden uitgeroeid.

Ook  de onderdrukten van kolonialisme  zouden  zichzelf redden en  een jubelende rijke vrijheid tegemoet gaan, daarom gaven wij Suriname zo graag, en van harte, op. Het gelijk stellen van de vrouw aan de man zou alle vrouwenarmoede opheffen.  Vandaag aan de dag  heeft zelfs mevrouw Mubarak ons programma  in de Islamitische wereld overgenomen. 

Alle slaven in de wereld met manusmissie, door de officiële afschaffing van de slavernij door alle landen in de wereld kregen immers ook een glorieuze toekomst." Het grijze pak keek parmantig rond alsof hij een applausje verwachtte. Hij raakte  enigszins in vervoering of het nu door zijn betoog kwam,  het zoveelste glaasje helder water, of de snikhete middagzon was niet te zeggen.

Veertig jaar na de openbaringen van het dependista evangelie is het wereldproletariaat-aller-landen nog steeds straatarm en slechts in aantallen verveelvoudigd.  Voormalige kolonialen snijden elkaar de strot af om  macht en rijkdom in  bloederige burgeroorlogen, die vele miljoenen het leven kosten.  En talloze  vrouwen slijten hun onderdanig leventje  leven onder stinkende boerkas in bittere armoede.

"Institutionalisering," hervatte de demissionaris   zijn  betoog,  de afkeuring  op mijn gezicht lezend, "dat  is de enige  oplossing om armoede echt op te heffen. Onze instituten  met normen en waarden, bereiden de deelnemers voor op een nieuwe toekomst. 

Kijk maar eens om u heen, instituten zijn overal uit de grond geschoten, vooral  rond kerken en moskeeën. Zelfs jeugdbendes, wellis waar met afwijkende normen en waarden , verschaffen  kant en klare  wegen naar  nieuwe welvaart.  Ja, onze tijdelijke dwaling van de kerk af wordt grandioos hersteld."

Nog voor de demissionaris halleluja riep ons met zegenende handen heenzond in vrede, keerde ik me in de wriemelende mensenmassa naar een fransoos, die ik toevallig herkende. 

"De 4e juli of de 14de , wat maakt het uit, Excellentie, alvast van harte gefeliciteerd. Gaat u de Bastille nog bestormen volgende week?"

" Ah, mon ami!  Eens vochten we met ons leven voor filosofische principes en bestormden we de Bastille, maar vandaag doen we dat niet langer. De hele wereld gaat nu voetbal kijken, keurig met een glas en zonder slachtoffers.  De maatschappelijke evolutie heeft eindelijk haar eindpunt bereikt. Voltaire voorzegde het ons al , wellis waar  wat vroegtijdig. Het einde van de geschiedenis is hier en nu!.

Sante! Allez les Blues! Ah, pardon  Les Óranges "