DE WAARHEID DOET PIJN. De steenrijke Jacob Gelt Dekker streek tien jaar geleden neer op Curaçao en investeerde er tientallen miljoenen. Maar nu wil het eiland van hem af. Hij is persona non grata. De zieke zakenman beledigt politici en bevriende staatshoofden, klinkt het. De eilanden zitten in de wurggreep van corruptie en narcotica, stelt hij. Of zoals hij graag citeert: „Iedereen heeft zijn neus in het witte poeder.” Onlangs brak de hel los na een speech van de excentrieke zakenman. Hij werd fysiek aangevallen. Jacob Go Home! Hij vertrok inderdaad, naar Key West, Florida, waar De Telegraaf hem opzocht. „Ik ben niet gevlucht, ik kom terug.” JACOB GELT DEKKER blijft ondanks ’vlucht’ naar VS bij zijn keiharde waarheid over Antillen



’Curaçao drijft op drugs’

Kleurrijke investeerder niet langer welkom op ’zijn’ eiland
„Ik laat me niet het spreken ontnemen”

door JOHN VAN DEN HEUVEL en BERT HUISJES

KEY WEST (Florida), zaterdag  - „Het gekke is”, zegt Jacob Gelt Dekker, „er was juist klaterend applaus!” In duidelijke woorden sprak hij voor een menigte zakenlieden over de risico’s van investeren in het Caribische gebied. Over de macht van narcoticabazen, en gevoelige bestuurders. „Een mooi feest volgde. Niemand was boos of vertrok. De avond was geslaagd.” Maar de brandende lont was knetterend op weg naar het kruitvat.

De volgende ochtend kletsten de verfbommen tegen de muren van Kura Hulanda, het prestigieuze hotel van de zakenman Jacob Gelt Dekker (59). Het was oorlog. Gezaghebber Lisa Richards kondigde op tv drastische maatregelen aan tegen de multimiljonair.  

Dekker was ditmaal té ver gegaan, met zijn waarschuwingen voor corrupte politici. En hoe durfde hij buurland Venezuela te betitelen als grote ’narcostaat’, de opvolger van Colombia? Gelt Dekker had zelfs de eilandbestuurders in de hoek van ’narcopolitici’ geplaatst.
       
„Er ontstond ophef”, zegt hij. „Ze wilden me het land uitgooien.” De consul van Venezuela eiste excuses. „Ach, dat is zo’n domme man. Die spreekt niet eens Engels.” Op zaterdagochtend volgde een fysieke aanval. „Een onbekende vrouw drong mijn kantoor binnen en viel mijn assistente aan. Ze werd door de beveiliging overmeesterd.”

„De gewone mensen daar zijn zelf ook moe van corruptie, smeergeld geweld” 
Kogels Het werd heftig. Terwijl Gelt Dekker wel wat gewend is. De kogels vlogen hem al eerder om de oren. „Jochies van vijftien jaar schoten voor mijn hotel met een pistool straatlantaarns stuk. Ik heb er een gegrepen, die als een gangster zijn wapen vasthield. Terwijl ik hem aframmelde, schoot hij wél zijn hele magazijn leeg… Dat besef je pas achteraf.”

Verfbommen, bedreigingen… Die zaterdag werd het Jacob Gelt Dekker iets te heet onder de voeten. Hij vloog naar zijn huis in Florida. Als een gebruinde surfer ontvangt hij ons. Met door de zon gebleekte lange haren, bruine borstkas, wijd overhemd, korte broek en teenslippers. In het geliefde oude hart van Key West heeft hij vier historische woningen samengesmeed. „Gelt Dekker is het eiland ontvlucht, zeiden ze. Ik dacht van niet”, wil hij even rechtzetten. „Ik ben niet gevlucht. Ik kom terug.” Hij zegt nog eens: „Ik was al van plan te vertrekken. Wonen doe ik daar niet. Ik ben maar tweemaal per jaar op Curaçao, de meeste tijd ben ik in mijn huizen in Florida, New York of Amsterdam. Dus ik ben geen balling. Ik ben nu hier en over een week vertrek ik weer naar New York.”

Jacob Gelt Dekker behoort tot de allerrijkste Nederlanders. En hij heeft een zwak voor de Antillen, sinds hij tien jaar geleden neerstreek op Curaçao. De gesjeesde tandarts, die fortuin maakte met de opbouw én verkoop van ketens als One Hour Photo, Budget-Rent-a-Car en Kwik Fit, stak er vele tientallen miljoenen in de bouw van een hotel. Hij is een man van grote dromen.

Dekker transformeerde een complete krottenwijk, nu een Unesco-monument, tot een exclusief complex. Kura Hulanda werd een van de ’world leading hotels’, dat internationaal verkeert in de hoogste regionen van bijzondere slaapplaatsen. Het werd een monument voor zichzelf. Inclusief buste op de kade, een Jacob Gelt Dekker Institute, maar ook een slavernijmuseum.

Het wegvegen van dealers en drugsverslaafden uit Otrabanda en het bieden van werk, maakte de zakenman gerespecteerd. Maar politici hebben het nu op hem gemunt. Hij werd door oudminister Jackie Voges, voorzitter van Monumentenzorg, enkele jaren geleden zelfs al eens „een gore flikker” genoemd, met wie zij „niets te maken wilden hebben”. Jacob Gelt Dekker joeg de politici een voor een tegen zich in het harnas. „Gewoon omdat ik de waarheid zeg”, zegt hij. „Die is voor hen te pijnlijk om te horen.”

Onder de palmbomen in zijn tuin tovert hij rapporten op tafel, foto’s, artikelen en een cdrom met zijn toespraak. „Ik zeg duidelijk wat er speelt.” Blikje cola erbij: „Het zijn natuurlijk hele simpele mensen. Op Curaçao word je al minister als je hebt lesgegeven aan de eerste klas lagere school. Er is een enorm gebrek aan bestuurskwaliteit. Terwijl het eiland in de frontlinie van de drugssmokkel ligt.”

In een reactie op de ophef over zijn jongste ruzie met de regering in mei, schreef hij een column, op het weblog GeenStijl. Het was nog meer olie op het vuur. Als hij als persona non grata zou worden benoemd, had híj ook nog wel wat te zeggen. De gezaghebber Lisa Richards, die meende dat Dekker de perken van het recht van vrije meningsuiting had overtreden, betitelde hij neerbuigend als ’Lieve Liesje’. ’Lieve Liesje, geloof me, ik ben nooit van plan me te laten leiden, zeker niet door jou en jouw gespuis’, schreef Dekker. En: ’Leg eens uit kindje, waarom verdedig je corruptie en de misdaad zo heftig. Heb je er misschien direct belang bij?’

„Kijk”, zegt Dekker, even later in zijn oase in Key West, „er zitten twee veróórdeelde criminelen in de regering. Anthony Godett bijvoorbeeld, die ook nog zijn zus binnenhaalde.” Het kan volgens Dekker niet los worden gezien van de greep die de drugskartels op Curaçao hebben. „Een fors deel van de economie van de Antillen is niet te verklaren”, zegt hij. „Een flink deel van al het geld komt uit het niets.”

„Het is allemaal drugsgeld. Iedereen heeft er hier mee te maken. De bouwmarkten en ondernemers varen er wel bij, zij spruiten op Curaçao uit de grond. Jongeren willen niet eens werken, ze gaan liever voor easy money.”

Dekker schreef vorig jaar een column over vliegtuigmaatschappijen op de Antillen, die volgens hem alle vlogen op drugsgeld. In het geval van Air Holland werd dat in een schokkende rechtszaak ook nog eens bevestigd. De opvolger van dat bedrijf, Air Excel, van de twee omstreden zakenlieden Erik de Vlieger en Niek Sandmann, viel al snel uiteen door het enorme drugsschandaal.

„Bestuurders voelen de belangen van narcostaat Venezuela” Raar
Maar zelfs een van de laatste lijnen, met Bonaire, vliegt sinds kort ook op Valencia in Spanje.
„Dat is toch raar”, zegt Gelt Dekker, „zou dat te maken hebben met de controles op Schiphol?” Nederland mag dan de stroom van bolletjesslikkers naar Schiphol trefzeker hebben drooggelegd, de cocaïne blijft stromen, zegt hij. „Voorheen vloog er dagelijks met moeite een vliegtuig op Venezuela, meestal gevuld met een handvol aan passagiers. Het was een kwijnende lijn. Nu gaan er dagelijks drie vluchten, die tot de nok toe vol zitten. De koeriers nemen andere routes.”